Terugblik op Beneluxrun 2012 door Arnoud

Op woensdagochtend 09.00 uur vertrokken wij, het team van Wheel of Energy, samen met 26 andere teams om na ruim 810 km op zaterdagnamiddag te finishen in Delfzijl.

Ons team bestond uit 12 hardlopers en 2verzorgers/chauffeurs verdeeld over 2 personenbussen. Het was het plan om steeds per team ongeveer 40 km af te leggen waarbij wij elkaar na iedere kilometer gingen aflossen. Iedere hardloper werd begeleid door minimaal 1fietser. De fietser en de loper wisselden elkaar 3 x af en zo werd er steeds een blok van 6 km overbrugd.

Daarna was het plaatsnemen in auto, navigeren, eten,verzorgen, communiceren met het andere team over de aankomsttijd en plek en op deze wijze werkten wij de kilometers af. Op route werd geen heuvel gemeden,integendeel, iedere heuvel/berg werd opgezocht zodat wij met name de eerste 300km geen vlakke meter liepen en fietsten!

Na de start in La Roche in de Ardennen slingerden wij ons zuidwaarts naar Luxemburg, opnieuw door de Ardennen om uiteindelijk Nederland bij Slenaken binnen te komen. Daar wachtte nog de Keutenberg, ook een leuke met 22%stijging. Voordat we zover waren hadden wij op papier al 1 nacht moeten slapen maar de planning liet tot de Nederlandse grens nauwelijks slapen toe. Dit bleek ook onze grootste vijand te zijn. Zaterdagmiddag in Delfzijl kwamen wij tot  2 ½ uur nachtrust in 80 uur sporten.

Zelf merkte ik dat ik vanaf vrijdag niet meer kon rekenen; hoe laat het is 1,5 uur na 10.30 uur bleek te moeilijk. Hardlopen daarentegen ging nog prima en fietsen ook. We waren in ons team gezegend met 2 ultra-lopers en dan bedoel ik ook ultra. Voor 100 km hardlopen draaiden deze dame en heer hun hand niet om. Ik trek er normaal gesproken een weekje voor uit!

Het weer liet ons gelukkig redelijk in de steek. Het was tenslotte een uitdaging en dan moet je geen wind in de rug hebben en 20 graden met een zonnetje. Sneeuw in de nacht in de Ardennen op 600 meter hoogte, veel regen en continu tegenwind maakte het een beetje lastiger maar dat zochten we tenslotte ook.

Eten organiseerden wij uiteindelijk zelf. De rustpunten door de organisatie ingericht lagen te ver van de route. Ons ontbrak de tijd om erheen te rijden. Gelukkig was ons grote netwerk toereikend om op de route bij diverse gastvrije mensen aan te schuiven voor een bordje (of 2) pasta .

Deze estafetteloop is de langste hardloop-estafette ter wereld. Voor de eerste keer georganiseerd en dat merkte je hier en daar maar is ook inherent aan het type sport over zo’n lange afstand. De route was overigens prachtig en alle eer naar diegene die deze tocht uitgezet heeft!

Veel respect kregen wij, als we dat nog niet hadden, voor de wheelers en handbikers van het team Fonds gehandicaptensport met Nellie Cooman achter het stuur als chauffeuse. (…..het was ook niet echt haar afstand herinner ik mij). Heuvelopwaarts werden zij soms noodzakelijkerwijs door hun hardlopers geduwd en met 50 km per uur of harder vlogen ze dan weer de berg af.

Één van de belangrijkste aspecten bleek de mentale weerbaarheid van het team. Zonder slaap 80 uur met 7 personen in een bestelbusje is een aardige test voor iedereen.  Er was geen ruimte voor negativiteit. Dit werd door teamleden direct in de kiem gesmoord. “Na 24 uur zijn wij van elkaar” was een uitspraak die betekende dat wij indien nodig elkaars kleren deelden, tegen elkaar aan sliepen indien mogelijk (qua tijd bedoel ik dan) en dat individuele lunchpakketten direct op een grote hoop gedaan werden want het woord individueel had die dagen geen betekenis.

Een bijzondere ervaring die smaakt naar meer (en naar verder…..)

Ach, ieder zijn hobby…..